صبح سپيد من

(بدون عنوان)

حامد — Thu, 05 Jul 2007 22:57:00 GMT

click here to enlarge the picture

(بدون عنوان)

حامد — Tue, 05 Jun 2007 18:59:00 GMT

click here to enlarge the picture

(بدون عنوان)

حامد — Sun, 27 May 2007 21:48:00 GMT

------------------------

پ.ن:

حس و حال و وقت نوشتن ندارمِ. فقط این رو درست کردم. يا حق...!

(بدون عنوان)

حامد — Sun, 06 May 2007 08:18:00 GMT

اين شعر يکی از زيباترين اشعاری هست که تو زندگی شنيدم از استاد فريدون مشيری

ز تحسينم خدا را لب فروبند
نه شعر ست اين بسوزان دفترم را
مرا شاعر چه ميپنداری ای دوست
بسوزان اين دل خوشباورم را

سخن تلخ است اگاه گوش ميدار
که در گفتار من رازی نهفته است
نه تنها بعد از اين شعری نگويند
کسي هم پيش ازين شعری نگفته است
.

مرا ديوانه ميخوانی دريغا
ولي من بر سر گفتار خويشم
فريب است اين سخن سازی فريب است
که من خود شرمسار کار خويشم

.
مگر احساس گنجد در کلامی
مگر الهام جوشد با سرودی
مگر دريا نشيند در سبويی
مگر پندار گيرد تار و پودی

.
چه شوق است اين چه عشق است اين چه شعر است
که جاان احساس کرد اما زبان گفت
چه حال است اين که در شعری توان خواند
چه درد است اين که در بيتی توان گفت

.
اگر احساس من گنجيد در شعر
بجز خکستر از دفتر نمی ماند
گر الهام مي جوشيد با حرف
زبان از ناتوانی در نمی ماند

.
شبی همراه اين اندوه جانکاه
مرا با شوخ چشمی گفتگو بود
نه چون من های و هوی شاعری داشت
ولی شعر مجسم چشم او بود

.
به هر لبخند يک حافظ غزل داشت
به هر گفتار يک سعدی سخن بود
من از آن شب خموشی پيشه کردم
که شعر او خدای شعر من بود
.

ز تحسينم خدا را لب فرو بند
شعر است اين بسوزان دفترم را
مرا شاعر چه مي پنداری ای دوست
بسوزان اين دل خوشباورم را

...

(بدون عنوان)

حامد — Mon, 30 Apr 2007 18:56:00 GMT

دیشب رفتیم پاساژ تیراژه از سر بیکاری با اخوی محترم که چند روزی از دوبی اومده اینجا... یه گشتی زدیم... خدایا, چه بگیر بگیری شده...! تو همون یک ساعتی که اونجا بودیم نیروهای محترم انتظامی جمهوری اسلامی چندین نفر از خانومها و البته آقایون رو مورد عنایت خودشون قرار دادند و به بهانه های مختلف از قبیل گیسهای از روسری آویخته و مانتوهای آب رفته یا زیادی چین دار و پاچه های باد برده و جورابهای نپوشیده یا پوشیده ی فرقی نداره با نپوشیده و راه رفتنهای مشترک مشکوک و تیشرتهای رپ ِ غیر اسلامی که مماس با شلوار برافراشته می ایستند و با هر حرکتی غیر از راه رفتن بوقلمونی چشمان مردم رو به جمال ما اندر درون اون تیشرت (و گاه لباسهای تحتانی تر!!!) منور میفرماید و موهای سیخ سیخی به آسمان رسیده و غیره...

تو خیابونها گشتهای موتوری و تو مراکز خرید هم پر از جناب سرهنگ (به قول دوستان جناب سرتنگ!) و جناب سروان و سرباز... ماشین خانومهای بدحجاب رو میخوابونند و و و

نمیدونم والا...! خیلی اوضاع خراب شده بود ولی اینجوریش هم دیگه غلطه...! این دفعه فیتیله رو حسابی کشیدن بالا... به قول بچه ها گفتنی این تو بمیری از اون تو بمیریها نیست...

خدا رو شکر به ما که گیر ندادن تا حالا (حالا یکی نیست بگه آخه زپرتی تو چی داری که بهت گیر بدن...!!!)

امیدوارم به شما هم کسی گیر نده...! (حالا یکی نیست بگه...)

(بدون عنوان)

حامد — Thu, 22 Mar 2007 16:58:00 GMT

سلامی از جنس ۸۶

سال خوک...!

این روزها خیلی دارم به این فکر میکنم که ما آدها چقدر تو زندگیمون شعار میدیم... چقدر تظاهرمیکنیم... وانمود میکنیم چیزی رو که نیستیم... تظاهر میکنیم کسی هستیم که فرسنگها با او فاصله داریم... واقعا ً چرا...؟ ماها دوست داریم در چشم دوستامون, پدر و مادرمون, استادمون و کسایی که باهاشون مراوده داریم, اون چیزی باشیم که اونها دوست دارند ما باشیم... کسی باشیم که احترام بقیه رو به خودمون جلب کنیم... محترم باشیم... با اخلاق باشیم... خوش کلام باشیم... سعی میکنیم (یا بهتر بگم جون میکنیم) تا بی هیچ عیبی باشیم... یک انسان کامل... اما...

...وقتی خودمون هستیم و خودمون... نه محترمیم... نه اخلاق داریم و سر تا پا عیب و ایراد... و دوباره وقتی پیش دیگری هستیم و نقابی زیبا بر چهره ی زشتمون میزنیم میدونیم...

...میدونیم که همنشینمون هم نقابی بر صورتش داره... میدونیم که با کمی دقت او هم میدونه... و میبینه صورتک ما رو... و میفهمه... حتما ً میفهمه...

... فرق یه لبخند حقیقی و یه لبخند تصنعی رو کیه که نفهمه...!

شاید فقط آدمهای خوب هستند که نقابی ندادند... پرده ای نمیندازند و در عین حال زیبا هستند... دوست داریم خوب باشیم... همه دوست دارند... ولی نمیتونیم... یا خوب بودن رو باد نیستیم... یا حوصله ی خوب بودن رو نداریم...

نمیگم بده... اصلا ً بد نیست...

پس...

مجبوریم صورتکی اجاره کنیم از دنیا...

چند روزی رو آبروداری کنیم تا دنیا بتونه برامون بگرده...

باید هم باشه...

اگه نباشه مطمئنا ً لحظه ای نمیشه زندگی کرد...

قضیه ی بد و بدتره...

شایدم اون صورتک و باید از خدا اجاره کرد...

یا اصلا اجاره چیه...؟ خودش بهمون میده... خودش رو صورتهای ما حجاب میکشه...

تا بقیه بتونند باهامون زندگی کنند... و البته ما هم بتونیم با بقیه زندگی کنیم...

همونی که بهش میگیم...

ستار العیوب...

صبح سپید من

دوستت دارم

...

ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ

پ.ن:

۱- متن داخل عکس: دعای کمیل بن زیاد, ترجمه: چه بسا زشتی ای را که آنرا پوشاندی... و چه بسا ثنای نیکویی که من لایق آن نیستم از من بر زبانها منتشر ساختی...

۲- عیدتون مبارک

سالی نیک و راضی کننده داشته باشید... آمین...

(بدون عنوان)

حامد — Sat, 10 Mar 2007 08:43:00 GMT

از دست این دانشکده

قسمت دوم

۲۰ واحد دارم... کی میخواد اینا رو پاس کنه؟ ولی نیمشه باید همش پاس شه... دیگه وقتی ندارم... این روزها بدجوری فکرم سر ادامه ی تحصیل مشغول شده...

کنکور ارشد...! کِی شرکت کنم...؟ چه رشته ای امتحان بدم...؟

عمران...؟ نه نه...! دیگه بسه, هرگز... خسته شدم از این درسهایی که هیچ ارضایی برام نداره... باز الان و امسال خیلی خیلی بهتر از گذشته ها شده و درسها خیلی قشنگتر و جذاببتر شدن ولی هیچ وقت این رشته راضیم نکرده... هیچ وقت... البته میدونم که بین رشته های مهندسی مسلما ً بهتر از بقیه ست...

تکنولوژی معماری...؟ دوسش دارم...! خفن...! شاید همون چیزیه که ۴ سال تو این دانشکده دنبالش گشتم و هیچ وقت پیداش نکردم...

ولی سخته و شاید خیلی خیلی سخت...

تقریبا ً ۵ نفر روزانه ۷, ۸ نفر هم شبانه اونم فقط و فقط دانشگاه تهران...! یعنی میشه...؟ شاید دیوونه شدم و از تابستون براش خوندم...

با یکی از دوستام که پارسال تو همین رشته قبول شده بود حرف زدم... اون که میگفت اشتباه منو نکن و همون عمران و بخون... آخه ایشونم عمران فنی میخوند... سال بالایی ما بود... واقعا ً نمیدونم فقط اینو میدونم که تو این ۴ سال همیشه حسرت اینو خوردم که چرا تو انتخاب رشته ی لیسانس معماری رو عوض عمران انتخاب نکردم...

اما گزینه ی بعدی...

دانشگاه علوم حدیث...!!!

اوه... کی باورش میشه...؟ مهندسی عمران دانشکده فنی دانشگاه تهران کجا و دانشگاه علوم و حدیث کجا؟ آخه چه ربطی دارن بهم...؟ خودمم نمی دونم چه ربطی دارن...! شاید واسه همینه که علاقه دارم... چون قرار نیست همیشه همه چیز ربط تو دنیا بهم داشته باشه...

آخه اونجا کیا هستن؟ کیا درس میدن؟ کیا قراره برام حرف بزنن؟ کی قراره اعتقادش رو به من یاد بده...؟ منی که یه عمری پیش بهترینها درس گرفتم, کسایی که فکر نمیکنم امثالشون به این آسونی ها گیر بیان... کی تضمین میکنه اونجا همونیه که من میخوام...؟ از کجا معلوم اگه برم اونجا بتونم دووم بیارم...؟ واسه چی برم؟ واسه دکتری گرفتن؟ یعنی مردش هستم تا تهش برم...؟ ای خدا... میترسم... میترسم که برم و راضی نشم و اونوقت هم اینور و از دست دادم و هم اونور...

عمران...

معماری...

علوم حدیث...

گیج شدم...

کی میدونه آخر ِ کدومش به خیر منه؟

مطمئنا ً یکی از مهمترین تصمیمهای زندگیم و باید بگیرم...

جای اشتباه کردن نیست...

خدایا مثل همیشه کمکم کن...

دلم از دست بعضیا گرفته بود اینو درستش کردم:

صبح سپید من

دوستت دارم

...

ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ

پ.ن:

امروز چهلم حضرت حسینه...

همین

(بدون عنوان)

حامد — Thu, 01 Mar 2007 07:29:00 GMT

از دست اين دانشکده

قسمت اول

چند وقته همه چیز ریخته بهم, همه چیز قر و قاطی شده, نمیدونم شایدم خودم اینجوریش کردم

یعنی همه چیز ظاهراً که مرتبه ولی من فکر میکنم اوضاع ریخته بهم نمیدونم شاید…

روزای تکراری دانشکده و کلاسهایی که پیچیده میشه و عذاب وجدانی که آدم پیدا میکنه... سر کلاسها بعد از نیم ساعت که از وقت میگذره تا آخر کلاس هر ۵ دقیقش اندازه ی یک ساعت طول میکشه, موبایل روی میزه و هر ۵ دقیقه صفحش روشن میشه تا بهم بگه کور خوندی هنوز باید اینجا بشینی و به چهره ی یه مرد که مرتب داره حرف میزنه زل بزنی... مردی که میدونم خودش از من عصبی تره از کنسی عقربه های ساعت... عیب نداره این دیگه شده عادت... آدم باهاش کنار میاد...

بعد از یکی دوماه اضطراب و خودخوری, صبح تا شب در به دری ِ کتابخونه ی معدن و متال, حتی گاهی دانشکده ی ادبیات وکتابخونه ی مرکزی, روزهای تعطیلم که هیچ جا جز برق رامون نیمدن تازه اونم اگه حراست محترمش خیلی شیک و مؤدبانه ما رو شوتمون نکنه بیرون!! (از بس که کتابخونه ی پایین محل آروم و ساکت و بی سر و صداییه که آدم دیگه زیادی تو این محیط میتونه متمرکز بشه, نمیدونم چرا بعضیا میگن کتابخونه ی پایین بیشتر شبیه بوفست تا کتابخونه, من که شدیدا ً باهاشون مخالفم چون به نظر من بیشتر به یه حموم زنونه میمونه که یه لنگه دمپایی توش گم شده!!), دوباره پشت در اتاق این استاد و اون استاد برای ۱ نمره ی ناقابل گرفتن و این درس ۳ واحدی مسخره که ۵ ترم قبل باید پاس میشد و از شرش راحت میشدم و آخرشم هیچی به هیچی... تبسم استاد عزیز نشانه ی اینه که این کتاب و این فرمولای مسخره ی ریاضی رو که ۲ شاهی تو مهندسی عمران نمی ارزه, باید یه ترم دیگه باعث نحسی ِ شب و روزای من بشه... ولی بازم عیب نداره... دیگه شده عادت... آدم باهاش کنار میاد...

چقدر مزخرفه... هنوز امتحانای ترم قبل تموم نشده باید انتخاب واحد ترم بعد رو بکنی و دوباره استرس و اضطراب همه ی وجودتو میگیره... به حذف و اضافه هم که میرسی دوباره باید دست به دومن و ورقه به دست مراسم امضاگیرون رو برگزار کنی… آقای دکتر… استاد ببخشید… حضرت اجل معضرت میطلبم از پیشگاه شما… آیا مقدور میباشد چند نفری به ظرفیت این کلاس بیفزایید تا بنده ی حقیر فقیر سراپاتقصیر(به قول آقای سبط!) این واحد رو اخذ نمایم؟؟؟!!! آقای حضرت دکتراستاد فلانی یا هر کوفتی که هستی مثلا ً هوی هوشنگ (این روزا هم که خوراکه سوتی دادن تو حرف زدنهاست!) تو رو جان مادرت یا اگه مرده مادر ِ مادرت تداخل زمانی این دوتا درسمون و ردیفش کن ایشالا خدا خودش ردیفت کنه… ای خدا… خیلی مسخرست… ولی دیگه شده عادت… آدم باهاش کنار میاد…

بازم ادامه داره…

صبح سپید من

هنوزم دوستت دارم

...

ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ

پ.ن:

با مدعی مگویید اسرار عشق و مستی تا بی خبر بمیرد در درد خود پرستی

در گوشه سلامت مستور چون توان بود تا نرگس تو با ما گوید رموز مستی

(بدون عنوان)

حامد — Sun, 11 Feb 2007 20:49:00 GMT

قسمت دوم

این خداست که او خودش رو به ما میشناسونه

این خداست که مرحله به مرحله معرفت خودش رو به ما ارزانی کرده که اگر این کار را نمی کرد ما را راهی نبود بر شناخت او

آنجا که پرسید: الستُ بربّکم که آیا من نیستم خدای شما

و چه زیبا پرسید

انگار وجودش قرنهاست با ما آشناست

خدای ما همون خداییه که هر کس وقتی با خودش دقایقی خلوت کنه و آیات الهی رو که درعالم گسترانده شده در نظرش بیاره او رو با تک تک سلولهای تنش میابه

خدایی که همه ی ما او رو وجدان میکنیم

بودنش رو

لطفش رو

بزرگواریش رو

هنگامی که مستاصل میشیم

هنگامی که دچار گرفتاری میشم

وقتی که تمام راههای دنیا و دنیاییها به روی ما بسته میشه

وقتی که ازهمه چیز وهمه کس نا امید میشیم, صداش میزنیم

داد میزنیم و میخوایمش

سفره کرمش رو میطلبیم

دست عطایش رو گدایی میکنیم

به کشتی نجاتش علامت میدیم

فریاد میزنیم: خدایا...

این خدای ماست

خدایی که ما او رو میابیم چون خودش خودش رو برما معرفی کرده

الّلهم عرّفنی نفسک

فاِن لَم تُعَرِّفنی نفسک لم اَعرف رسولک...

خدايا خودت را به من بشناسان

که اگر تو خودت را بر من نشناسانی من رسولت را نخواهم شناخت...

خدایی بی نیاز

از حدّ وصف, خارج

از مرز ادراک, رها

از قلمرو عقل, بیرون

بزرگتر

و بزگتر

...

خدایی وجدانی

خدایی درونی

خدایی یافتنی

خدایی مال من

خدایی از آن ِ تو

...

click here to enlarge the picture

صبح سپید من

دوستت دارم

...

ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ

پ.ن:

۱- متن داخل عکس: دعای ابو حمزه ثمالی ترجمه: تو را به تو شناختم و تو خود دلیل خود برای من هستی و تو خود دعوت میکنی مرا به سوی خود و اگر تو خود نبودی (و به من معرفت نمیدادی) من نمیافتم که تو چه هستی

۲- امروز عصر شنیدم که دوست عزیز ما حامد از بچه های متالورژی ورودی سال۸۲ چهارشنبه گذشته از جمع ما پرکشید و به دیدار حضرت حق پیوست. باورش برام خیلی سخته. خدا به پدر و مادر بزرگوارش, خانواده ی محترمش و همه ی دوستانش صبر بده. شک عجیبی بود. من خیلی حامد و نمیشناختم ولی خیلی میدیدمش. از اون کسایی بود که همیشه دوست داشتم دوست خوبی براش باشم. چقدر هم خوش سیما و جذاب بود. کی باور میکرد. چقدر دنیا کوچیکه. چقدر نامرده. داشتم فکر میکردم اگه قرار باشه من الان بمیرم چی میشه؟؟؟ ای خدا...

(بدون عنوان)

حامد — Mon, 05 Feb 2007 21:41:00 GMT

قسمت اول

خدایی که ما باهاش زندگی میکنیم چه جور خداییه؟
خداییه که ساخته ی خیالات و اوهام ماست؟
یا خداییه حاصل استدلالات منطقی و دلایل فلسفی ذهن ما؟
یا خداییه حاصل وجدانییات و درک روحانی خودمون؟
نمیدونم تا حالا به این فکر کردین یا نه؟
ولی خیلی خیلی مهمه دونستن این مطلب
در فرض اول بعضی از ما تو ذهنمون از خدا یه چیزایی ساختیم
خیلی از مواقع یه سری از تصوراتی رو که از خدا خواسته و ناخواسته در ذهن ما شکل گرفتن به خدا نسبت میدیم
تصوراتی که شاید به خیلی از انسانها یا موجودات دیگه هم نسبت میدیم
ولی از سر غفلت در مورد خدا هم اونطور فکر و حساب و کتاب و کتاب میکنیم
گاهی خدا زاده ی اوهام و خیالات ما میشه
خالق کلّ شئ ای که چیزی مانع عظمت و بزرگی اون نیست, در ذهن کوچک ما تنها, مخلوقی ضعیف و بیچاره و معمولا دست و پا بسته و اسیره
خدایی که فقط اسمش به درد آه کشیدن های ما و ای خدا گفتن های ما میخوره
این جور خدا پرستی نه تنها معبودپرستی و یگانه پرستی نیست, بلکه چیزی کمتر از شرک جلی و بت پرستی نداره
اونجا شما پرورده ی دستان خود رو مورد حمد و ستایش قرار میدادید و اینجا پرورده ی خیالات و اوهامتان رو

در فرض دوم خدا از طریق استدلالات منطقی و ریاضی خارج میشه
اون چیزی که خیلی از ما از اون شاید درست و شایدم غلط (الان نمیخوام در موردش چیزی بگم) تعبیر به عقل میکنیم
میگیم ما خدا رو با دلایل عقلی و فلسفی اثبات میکنیم
هزار و یک برهان مختلف به اصطلاح فلسفی و کلامی هم ابزار دست و کلام میکنیم تا از توی همه ی اینها یک چیزی به اسم خدا و با موجودیت خدا در بیاریم
خیلی تو این زمینه حرف دارم ولی سعی میکنم خلاصه و موجز چند تا نکته رو فقط بگم و بگذرم
مگر نه این است که ما اعتقاد داریم خداوند کریم خالق کلّ شئ است؟
و مگر نه این است که مسلماً معتقدیم ما هم از مخلوقات خدا هستیم
معتقدیم که ما چیزی نبودیم و این خدا بود که ما رو از هیچ به همه چیز رسوند
پس چه راهی است برای عقل ما که خود مخلوق خداست و منطق ما که خود آفریده اوست و استدلالات عقلانی ما که خود زاده ی فکر و عقلانیت ماست و همین فکر و عقلانیت مخلوقی ست ناچیز و حقیر از بی شمار مخلوقات ذات اقدس اله, برای درک عظمت بی کرانه و حدّ و حصر وجود حضرت حق و حتی دستیازی به کمترین معرفتی از او که ما محاطیم و او محیط, که ما زاده ی او هستیم و نه او زاده ی عقلانیت ما! که اوست آفریدگار بی همتای ما و نه آفریدگان براهین فلسفی و کلامی ما! هرگز عقل را راهی به خدا نبوده, نیست و نخواهد بود. راهی از سوی ما نیست بر درک وجود پروردگار قادر متعال.
بلکه راه شناخت او راهیست از سوی او برای ما.
راهی که او خودش را به ما بشناساند.
راهی که او برای ما قرار داده...

ادامه دارد...

click here to enlarge the picture

صبح سپید من

دوستت دارم

...

ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ ـ

پ.ن:

1- متن داخل عکس: دعای ابو حمزه ثمالی, ترجمه: پس حمد سزای توست بر حلمی که پس از دانستنت میورزی و برعفوت که پس از قدرتت بخرج میدهی

2- تا صورت پيوند جهان بود، على بود تا نقش زمين بود و زمان بود، على بود

اين كفر نباشد، سخن كفر نه اين است تا هست على باشد و، تا بود، على بود

آن كاشف قرآن كه خدا در همه قرآن كردش صفت عصمت و بستود، على بود